এক

তেজ
এখন বিষাক্ত নদী ।

দুই

শোক
তেজাল নিসংগতা ।

তিনি

সন্ত্ৰাস
বিয়লি বেলাৰ সাধুকথা ।

মনৰ বেজাৰবোৰ আতৰিল
চুই চাওতে শূন্যতাৰ মাজতে নিজৰ প্ৰতিচ্ছবি
বিছাৰি বিছাৰি পালো
ভগ্ন টুকুৰাৰ চয়া ময়া মৰম ।

এক

মোৰ বুকুত কি জ্বলে ?
তোমাৰ বেদনা !!

দুই

উষ্ম উশাহ
দুটি দেহৰ
আকৌ মিলন ,
অবিশ্বাসী নিশা ।।

তিনি

শূণ্যতা
অপুৰ্ণতা
নিৰিবিলি
জীৱনৰ মালিতা ।।

চাৰি

মোৰ মৌনতা
অপমৃত্যুৰ অট্টহাস্য ।।

দুখ কৰি লিখা কবিতা

কিমান চাম তোলৈ বাট
সন্ধিয়াৰ পখীজাক উভটি আহিল ,
পৰক আপোন কৰি এই দুনিয়াত কি পালো
মাথো বদনাম
ইয়াকে কয় হেনো
জহন্নাম ।।

কিবা কিবি

সন্ধানহীন পখীজাকে
বুজি পাইছিল
বিমুৰ্ত সময়বোৰ একা বেকা প্ৰাচুৰ্য্য ।
অভিশাপ আছিল
অভিমানী নিশাবোৰ ,
হেৰাই গৈছিলো
যৌৱনৰ আতুৰত ।।




চুব খোজো
হঠাৎ জাগি উঠে
যন্ত্ৰণা ।।

হাঁহিব খোজো
হঠাৎ উচুপি উঠে
নিঃশব্দতা ।।

প্ৰেমৰ টুকুৰা

১) নিশাৰ শবদে
মনত পেলাই দিয়ে বন্ধু
আউসীৰ প্ৰতিতো পল ,
কিৰিলিয়াই ইতিকিং কৰে
ভাগৰুৱা উন্মাদনাক ।

ৰিমঝিম বতাহজাক যে মই পাহৰিব নোৱাৰিম ।।

২)অভিমান কৰিব পৰাকৈ
তোমাক ভাল পাব নাজানিলো ।।
সন্ধিয়া হলে মনত পৰে
মোৰ ৰঙা কলিজাৰ ব্যথাবোৰ ।।

৩)সুৰাপান কৰি সুৰামত্ত প্ৰেমিক হব নোখোজো
বিছাৰো চাইনাইদৰ স্পৰ্শ
এপলতেই আতৰিব পাৰিম তেতিয়া ।।

বিকাশ
বাংগালুৰু

মৰিবলৈ গৈছিলো

যোৱাৰাতি মৰিবলৈ ওলাই গৈছিলো
গোটেইখন এন্ধাৰ পৰিবেশ

নিমাওমাও

ইফালে কিহবাই কিৰিলিয়াই
কিহবাই মোক ৰিঙিয়াই মাতে

মই যেন সিহতৰ এৰাতিৰ খাদ্য ,

জাপ মাৰিব গলো নিমাতী নদীৰ পাৰত
দেখিলো শুভ্ৰ বগা বতাহ এজাকে
খুন্দিয়াই থৈ গল মোক ।

মোক যেন কৈ গল
" নাযাবি ঐ নাযাবি "