তুমি আহিলে
বুকুখনে ঘনাই উশাহ সলায়...
তুমি আহিলে
বতাহজাক বলীয়া হৈ পৰে ...
নামহীন পথৰ সেই দাতিটোত
তুমি নাহিলে এতিয়া জোনাকে কিৰিলিয়াই মাতে ।
তুমি আহিলে মই নষ্ট হৈ পৰো
তুমি আহিলে নষ্ট হৈ পৰে সত্বা ।।।

মই যে দেৱদাস নহয়

আজি মদিৰাৰ নিচাই চানি ধৰিছে
তোমাক নেদেখাৰ নিচা ।
কান্দিওতো লাভ নাই
চকুপানীবোৰ তোমাৰ বেনামী সপোনবোৰৰ আঁৰত সাচি থবলৈ
মই যে দেৱদাস নহয় ।
এজন মস্ত গোৱাৰ
যাৰ শব্দবোৰে এতিয়া কাণত বিন্ধে
যাৰ কবিতাবোৰে এতিয়া হত্যা কৰে
তোমাৰ বেনামী সুৰবোৰ ।।।
জিন্দেগীত হেজাৰবাৰ হোচ হেৰুৱালো
তোমাৰ নাটকৰ মদিৰাত মই জবাববিহীন হৈ পৰো ....

আধৰুৱা দিনবোৰ
তোমাৰ সতে কটাম ,
চাকিগছি জ্বলাই লম
উজ্বলিব ৰৈ যোৱা দিনবোৰৰ বাট ।
জিঞাঁ বোৰে উশাহ লব
মোৰ নিশাহৰ তালত ,
নিচুকাম এৰাতিৰ সুগন্ধৰ প্ৰভাত
শেৱালীৰ চোতালত নিয়ৰবোৰে চুমিব তোমাৰ উৰস ।
এৰাতিৰ সুবাস লম
তোমাৰ সতে কটাম
ৰৈ যোৱা প্ৰভাত ।।

যদি কেতিয়াবা তুমি উভতি আহা
মোৰ উশাহবোৰে তোমাৰ লয়ত উথলি উঠিব নে ?

যদি কেতিয়াবা দুবাহুৰ সপোন দিঠক হয়
তুমি এন্ধাৰত খাপ পিতি
এৰি অহা অতীতক লিৰিকি বিদাৰি সজীৱ কৰি তুলিবা নে ?

এয়া মোৰ ভৱিষ্যতক অতীতৰ প্ৰশ্ন ...

যিখন বুকুত শিল বৰষে
বৃষ্টিৰ দুটোপাল তেজে যত চিঞৰি উঠে
সেয়াই নেকি প্ৰনয়ৰ প্ৰতিবাদ ?
এইফালে তাল-ফাল লগাইছে মৰমৰ প্ৰহেলিকাবোৰে
এতিয়া যে জীউ উৰে বতাহৰ আঁৰে আঁৰে ।।

কামিজৰ হাড়ত
শেলুৱৈ গজিছে ,
পুৱতি নিশা ক্ষণ গণিছে
অফুৰন্ত যান্ত্ৰিকতাৰ ।
নিলাজ পখীবোৰে
মোক জোকাইছে
চুই গৈছে এলানি সেন্দুৰীয়া আবেগ ।।

ৰং

আধা লিখা চিঞঁৰবোৰ
চিয়াহীৰ সোঁতত
বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে ,

তুমি হয়তো নাজানা
চিয়াহীৰ ৰঙ নীলা নাছিল
আছিল মাথো ৰঙীণ বৈ পৰা এক আদেশ ।।