জমনী

মই এবাৰ ভুত দেখিছিলো
ভয় খাই গৈছিলো হঠাতে বেদৰূমত ওলাই অহা দেখি ...
ৰাতিৰ সময় আছিল ।।
ভুততোৱে কৈ আছিল " মে খুন কি প্যাচি হু " " তুনে মেৰে প্যাৰ কো থুকৰা দিয়া থা অউৰ ইচকা নতিজা আজ মে ভতকতি আত্মা হু , মেৰে মৌত কা তুম জিম্মেদাৰ হো , মে তুমহাৰা প্রেমিকা থি লেকিন তুমনে মুজে কভি অপনা নহি মানা । "
এনেতে ৰূমৰ দুৱাৰ খিৰিকীবোৰ বতাহত লৰিব ধৰিলে । দেহা শিৰশিৰাই গ'ল ...
ঢোক গিলিব পাহৰি থাকিলো । হঠাৎ কিহবা এটাই শব্দ কৰি ধক ধকাব ধৰিলে দুৱাৰ খন আৰু গালি টাইপত শুনিলো " অই লাদ চাহাবৰ পুতেক এইৰাতিখন ইমান ভলুম দি কাৰ মুৰটো চাই আছা ,বন্ধ কৰ নহলে মেইন চুইচ কাটি দিম আজিৰ পৰা " ( সেইয়া দেউতাৰ গালিৰ শব্দ আছিল )

যৌৱনৰ সংজ্ঞা

মৌ বৰসা সেই ৰাতিবোৰৰ
সাক্ষী হৈ পৰিল জোনাক ,
যত জিলিকি উঠিছিল
তোমাৰ নাভিৰ উত্তপ্ত ঘাম ...

উশাহবোৰ হৈ পৰিছিল উষ্ম ,
যাৰ পৰশ পাই উথলি উঠিছিল
সুপ্ত যৌৱনৰ উন্মাদ নিশা ।

বস্ত্রহীন এবুকু মৰম
শেতা পৰা ওঁঠৰ অসজ্য যন্ত্রণা ,
অলেখ তৰাৰ চিঞঁৰ
তোমাৰ কণ্ঠৰ স্খলন ;
সিচৰিত হৈ পৰা শাৰীৰ ভাঁজ
সংমিশ্রিত সুৰত নাচি উঠিছিল
যৌৱনৰ সংজ্ঞা ...
============
বিকাশ
৪/৮/১২

চিঠি -৪

ফেচবুকৰ মজিয়াত লগ পোৱা বাইদেউ এগৰাকীয়ে মোলৈ লিখা চিঠি এখনৰ উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিলো ।
=================================================

পোনপ্রথমে মোৰ মৰম আৰু শ্রদ্ধা যাচিলো । বাইদেউ আপোনাৰ শেষ চিঠিখন পালো । মোৰ প্রতি আপোনাৰ মৰম দেখি মোৰ শ্রদ্ধা দুগুনে বাঢ়িল । আপুনি লিখিচিল যে মই জীয়াই থকাক লৈ কিয় প্রশ্ন উত্থাপন কৰো ? হয় জীয়াই থকাক লৈ মোৰ মনত বাৰে বাৰে প্রশ্ন থিয় হৈ উঠিছে । মানুহে যি বিচাৰে হয়তো নাপাবও পাৰে গোতেই জীৱনটোত । মইও এতিয়ালৈ বহুত সপোন দেখিছো কিন্তু প্রতিতো সপোনৰ আৰঁত বাধাৰ প্রাচীৰ হৈ থিয় দি উঠে মোৰ অস্তিত্ব । মইও কাৰোবাৰ মৰম বিচাৰো ,মইও জীয়াই থাকিব বিচাৰো সুখী হৈ । কিন্তু এই সুখ বিচাৰি হাবাথুৰি খাই ফুৰিছো । আৰু যাৰ ফলত হয়তো মই লিখি পেলাইচিলো নিলিখিবলগীয়া কথা । মই বহুত ক্ষেত্রত হতাশ হৈছো । মোৰ প্রাপ্য মৰম ভালপোৱাৰ পৰা মই বঞ্চিত হৈ বিচলিত হৈ পৰিছো । কেতিয়াবা ভাবো ভগবানে এই প্রেম বোলা বস্তুতো কেইজনমান বচা বচা মানুহৰ বাবেহে লিখি থৈছে যত আমাৰ স্থান নাই । স্থান দখল কৰিবলৈ গলে সিহতে গতিয়াই বাহিৰ কৰি দিয়ে । একমাত্র ঘৰখনৰ কথা ভাবি-চিন্তিহে মই জীয়াই আছো । বেলেগৰ আশাবোৰ মই ধূলিসাৎ কৰিব নোৱাৰিম । মা-দেউতা আৰু ভাইটিক লৈয়ে এতিয়া মোৰ সংসাৰ । মই হাঁহি থাকিব চেষ্টা কৰো প্রতিতো দুখৰ পলত । কিন্তু মাজে মাজে ভাগিও পৰো । হয়তো এয়া মোৰ দুর্বলতা । এটা কথাৰ উত্তৰ দিয়কচোন ' কাৰোবাক ভালপোৱাতো জানো ভুল? ' যদি ভুল নহয় তেন্তে বাৰে বাৰে ভুলৰ বলি মই কিয় হও বাৰু ?

নাজানো এই কথাবোৰৰ অন্ত কেতিয়া পৰিব । সেইবোৰ যে মোৰ পাহৰিব নোৱাৰা অতীত । হুমুনিয়াহ কাঢ়িলেও আজি মোৰ বুকুখন বিষায় ...

ইতি
তোমাৰ ভাইটি
বিকাশ
বাংগালৰ
৪/৮/১২

পুতলা

নিয়ৰবোৰে হয়তো উচুপি উঠিছে
ব্যর্থ অনুভৱৰ
সেমেকি উঠা কোলাহলৰ
বিননি শুনি ;

যত মই হৈ পৰিছো
পাপেটৰ
অবাক পুতলা...
সূত্রধাৰৰ আঙুলীৰ
তালত নাচি থকা
প্লাস্টিকৰ পুতলা ...

হাঁহি

হাঁহি জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ । এই হাঁহি বেলেগৰ মুখত বিৰিঙাবলৈ কিমান কি যে কৰা নাই । নিজেও হাঁহিছো নিজৰ দুখৰ দিনত নিজকে সান্তনা দিবলৈ । বেলেগে আকৌ মোৰ দুখ চাই হাঁহিছে । মোৰ ভগ্ন হৃদয়খন খুলি খুলি হাঁহিছে । হাঁহি হাঁহি বাগৰি পৰিছে । পেট বিষাই গৈছে তথাপিও হাঁহিছে । কিমান হাঁহিবি তহতে ? কোনোবাই আকৌ ৩২ তা দাঁত উলিয়াই খিল খিলিয়া হাঁহি মাৰিছে । সেইয়া হাঁহি সুখৰ হাঁহি । সুখ পাইছে পাব দে । মই দুখ নকৰো । মিচিকিয়াই মইও পাৰিলে হাঁহিম । সিহতক সেই মিচিক মাচাক হাঁহিৰ আঁৰত বুদ্ধু বনাম । অনুভৱ হবলৈ নিদিও মই দুখী বুলি । মই দুখী বুলি জানিলে আজি এজনে হাঁহিছে অহাকালি হেজাৰজনে হাঁহিব । মোৰ বদনাম গাই গাই হাঁহিব । মইও কম নহয় । দাঁত নিকতাই হাহিলে মইও ' লল ' বুলি কম।।

প্রশ্ন

নিজৰ বুলিবলৈনো আছিল কোন ?
আজি কাকনো বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছো ?
কোনোবাই বুজি নাপালে মই বা কৰিম কি ?
হাঁহি ধেমালিতেই যে প্রেম হৈ যায়
এই কথাষাৰ কাক কম ?
কোনে বুজিব ?

গোতেই জীৱনতোৱে প্রশ্ন হৈ উঠিছে !!!!

আশা

এটি কবিতা লিখিছো
ভাষাৰ লালিত্য সানিছো
কিন্তু কিবা যেন অসম্পূর্ণ ;
বিচাৰি ফুৰিছো উমাল বুকুৰ কেচা সোণ ।
সোণৰ প্রলেপ অলপ সানিম বুলি ভাবিছো,
হেজাৰ হলেও সোণ
লোভ নিচ্ছয় লাগিব কবিতাতো চুই চাবলৈ ,

হেজাৰটা তৰাৰে আউলি বাউলি কৰিম
কবিতাৰ খামুচীয়া ককাল ।
সাগৰৰ নীল বৰণীয়া বুকুৰপৰা
ধাৰলৈ আনিম এগাল ৰঙীন সপোন ,
সিঁচি দিম যৌৱনৰ পথাৰখনত
গজালি মেলিব তাইৰ বুকুৰ মাজত ।।
এদিন হয়তো এই গজালিবোৰ
পুলি-পোখাই বাঢ়ি
উমাল বুকুত কবিতাৰ নিচান বোৱাই যাব ...
অপেক্ষা মাত্র সোণোৱালী সুৰুযৰ ।।

বিকাশ দাস
২/৮/১২